Robin Hood

Þessi gagnrýni er að koma allt of seint hingað inn, sem er einfaldlega vegna þess að ég drullaðist ekki til að sjá þessa blessuðu mynd fyrr en í fyrradag.  Undir eðlilegum kringumstæðum hefði ég verið fyrstur á svæðið að sjá nýja fornaldar-epík frá Ridley Scott en þessi blessaða mynd hefur fengið ansi slæmt umtal frá því hún var frumsýnd á Cannes um daginn.  Ég hefði þó betur hlustað á mitt eigið frábæra innsæi og drullast á myndina sem fyrst því hún er ekki einungis eldhress og hrikalega töff (hvaða mynd sem skartar Russell Crowe í hlutverki þar sem hann fær að myrða menn með risastórum hamri er ekki töff?) heldur einnig stórvel leikin og stórskemmtileg.  Hversu mörg lýsingarorð eru það?

Við skulum koma einu frá strax í upphafi.  Þessi mynd hefði mátt gera betur í því að útskýra fyrir áhorfendum frá upphafi að þetta er ekki sagan af Hróa Hetti.  Þetta er sagan af því hvernig einhver drjóli í krossfaraher Ríkharðs Ljónshjarta laumaði sér heim til Englands með klækjum og endaði á að verða eftirlýstur svikahrappur, þ.e. Hrói Höttur.  Tagline’ið „The story behind the legend“ gefur ekki beint til kynna að um forsögu sé að ræða og ég hef séð það mikið rætt í netheimum hvernig þetta kom áhorfendum óþægilega á óvart.  En markaðssetning myndarinnar er ekki eitthvað sem ég á að vera að velta mér upp úr og kemur málinu ekki vitund við.

Sagan hefst í Frakklandi þar sem Ríkharður, konungur Englands, er að myrða Frakka í massavís til að geta borgað far fyrir sig og her sinn heim á leið.  Í herliði hans er helvíti öflugur bogmaður að nafni Hrói Langstígur, sem getur þó ekki talist miklu merkilegri en hver annar óbreyttur hermaður.  Óhöpp valda því að hann og félagar hans þrír, Will Scarlett, Allan A’Dayle og Litli Jón, fara á undan hernum til Englands.  Þegar þangað er komið komast þeir að því að víða er pottur brotinn á gömlu ættjörðinni og neyðast því til þess að taka málin í sínar hendur og hreinsa eilítið til.  Þó myndin fjalli ekki beint um þann tíma sem Hrói kallinn eyðir í skóginum er ekki þar með sagt að persónan sé okkur með öllu ókunn.  Hann rænir af hinum ríku og gefur þeim fátæku, lemur á illþýði og veður temmilega mikið uppi.  Hann er bara ekki í þeim pakka alla myndina, sem er kannski eitthvað sem fólk bjóst við.  Ég verð þó að viðurkenna að ég sé enga ástæðu fyrir því að búa til mynd um Hróa Hött sem fer nákvæmlega sömu leið og þær myndir sem gerðar voru um hann á 20. öldinni.  Að mínu viti er óþarfi að ganga langt yfir skammt í þeim efnum og betra að horfa bara aftur á The Adventures of Robin Hood ef menn vilja hressa ævintýravinkilinn, eða bara pæla ekkert í Hróa og horfa bara á The Princess Bride.

Ridley Scott er eini maðurinn sem ég hefði nokkru sinni viljað sjá gera þessa mynd.  Í rauninni er hann eini maðurinn sem ég vil sjá gera myndir sem fjalla um stríðsátök á fornöld.  Gladiator er frábær (þótt hún hafi af augljósum ástæðum ekki átt skilið að hirða Óskarinn af Crouching Tiger, Hidden Dragon) og hver sem segir annað er bara í ruglinu.  Hún á þó ekki neitt í Kingdom of Heaven, sem var hreinlega eyðilögð af framleiðendum hennar áður en hún kom í bíó, en DVD útgáfan, sem inniheldur 45 mínútur af efni sem upphaflega var klippt burt, er ein af mínum uppáhalds myndum.  Robin Hood er ekki jafn góð og þessar tvær myndir, enda er fráleitt að ætlast til fullkomnunar í hvert einasta skipti sem Scott tekur upp myndavélina.  Það er samt ekki þar með sagt að myndin sé léleg, þvert á móti er hún stórskemmtileg ævintýramynd með örlítið þyngri stemningu en Hrói Höttur hefur mátt venjast í fyrri fíflalátum hans á hvíta tjaldinu.  Hún er raunverulega fyndin án þess að styðja sig við slapstick og á sama tíma finnst manni dramatíkin ganga upp að öllu leyti.

Það er þó klárlega leikurunum að þakka hversu vel tekst til.  Auk Crowe má hér finna góða blöndu af reyndum gæðaleikurum og fersku blóði.  Cate Blanchett er alltaf góð, hvar sem hún kemur fram, og stendur sig einnig vel í þetta skiptið.  Max von Sydow heldur áfram að draga lok ferils síns fram í rauðan dauðann og er engu síðri en þegar hann var að stíga sín fyrstu skref fyrir framan myndavélina.  Ég get svo að sjálfsögðu ekki rætt um leikarana án þess að minnast á Mark Strong, sem stefnir hraðbyri að því að verða einn af mínum uppáhalds karakterleikurum.  Hann er svo yndislega illur í þessari mynd að það nær engri átt.

Bara svo enginn misskilji mig þá vil ég ítreka það að ég elska stríðsmyndir sem eiga sér stað á fornöld.  Mér fannst Troy meira að segja frekar skemmtileg.  Robin Hood fær þar af leiðandi dálitla forgjöf hjá mér af þeirri ástæðu einni.  En í rauninni er hér á ferðinni skemmtileg mynd, með flottum bardagaatriðum, frábærum leikurum og meistaraleikstjóra.  Og þótt afurðin sé ekki meistaraverk í þetta skiptið, þá er hún samt betri en flest það sem Kaninn sendir okkur þessa dagana.