RIFF 2010: Winter’s Bone

Ohh, RIFF.  Hvað ég hef saknað þín.  Það er fátt sem mér finnst skmmtilegra en að ramba af einni mynd inn á aðra, með einungis takmarkaða yfirborðsþekkingu á myndunum að vopni.  Stundum er maður óheppinn og lendir á vondri mynd, en þegar manni tekst að ganga fullkomlega blindur inn á kvikmynd sem er virkilega góð þá borgar það sig margfalt til baka.  Fyrsta myndin sem ég fór á þetta árið, Winter’s Bone er án vafa dæmi um seinni hópinn.

Ég fór reyndar ekki á Winter’s Bone án þess að vita nokkuð um hana.  Raunar vissi ég nákvæmlega eitt um hana:  Garret Dillahunt leikur í henni.  Það þurfti ekki meira fyrir mig og ég ákvað að þetta væri fullkominn kandídat til að hefja hátiðina.  Winter’s Bone er önnur mynd leikstjórans Debra Granik í fullri lengd, en ég hef ekki séð fyrri myndina hennar, Down to the Bone.  Í þessari fylgjumst við með 17 ára stelpu, Ree, sem þarf að sjá um tvö lítil systkini þar sem pabbi hennar er tukthúslimur og mamman þjáist af einhverri óræðri geðröskun.  Þegar lögreglustjórinn mætir á svæðið og útskýrir fyrir henni að pabbi hennar hafi sett býlið þeirra sem tryggingu fyrir reynslulausn og finnist nú hvergi, ákveður Ree að reyna að hafa uppi á honum.

Helsti styrkur myndarinnar er stemningin sem leikstjóranum tekst að fanga.  Kaldir litir, lágstemmd tónlist og frábærir leikarar gera upplifun áhorfandans á myndinni nánast óþægilega.  Það er ekki beint þrúgandi að horfa á hana, það er meira eins og maður sé mættur á staðinn í ísköldum fjallsveitum Montana.  Það skemmir ekki fyrir að handrit myndarinnar er gríðarlega sterkt, samtöl eru öll stutt og skorinort, en á bakvið hverja persónu liggur saga, hver einasti karakter er trúverðugur og umhverfi þeirra er raunverulegt.  Það er hrikalega langt síðan ég sá mynd sem tókst jafn vel að fanga mig í stemningunni og “fílingnum” sem hún reynir að ná fram.

Fyrst ég minntist á frábæra leikara er ekki nema sanngjarnt að ég nefni eitt eða tvö nöfn.  Aðalleikkonan, Jennifer Lawrence, er ótrúlega góð sem Ree, og heldur myndinni uppi með lágstemmdri hörkutólsframmistöðu.  Henni tekst að skapa persónu sem er ung að árum, en lætur ekkert stöðva sig í því sem hún ætlar sér að gera og kallar svo sannarlega ekki allt ömmu sína.  Ég get hreinlega ekki beðið eftir að horfa á fleiri myndir með henni.  Margir aukaleikaranna eru vel þekktir, þeirra á meðal áðurnefndur Garret Dillahunt, John Hawkes og Dale Dickey, og standa þau sig öll alveg hreint ágætlega og bæta við tribal-hillbilly stemmarann.

Winter’s Bone hóf mína RIFF 2010 með stæl, og lofar virkilega góðu fyrir framhaldið.

Hvíta tjaldið mælir einnig með þessum myndum á RIFF 2010:

Armadillo, All Boys, The Blood of the Rose

Forðist þessa eins og heitan eldinn (án vafa versta mynd sem ég hef séð á árinu):

Jo for Jonathan