RIFF 2010: The Edge

Á síðustu RIFF hátíð skellti ég mér á þriggja klukkutíma langa rússneska mynd um munaðarleysingja.  Ég ímyndaði mér að annað hvort yrði þetta besta mynd hátíðarinnar eða átakanlega leiðinlegt rusl.  Því miður tók ég áhættuna og endaði á að yfirgefa salinn eftir um það bil hálftíma þar sem leiðindin voru alveg hreint ótrúleg.  Ég vil ekki segja að þessi upplifun hafi haft áhrif á viðhorf mitt gagnvart rússneskum kvikmyndum, en ég er vissulega varari um mig þegar kemur að löngum stórmyndum frá gömlu Sovétríkjunum.  Lýsingin á The Edge úr RIFF bæklingnum hljómaði hins vegar allt of vel til að ég gæti réttlætt það fyrir mér að sjá hana ekki, og skellti ég mér þess vegna á hana í gær.  Það er mér mikil gleði að tilkynna að héðan í frá mun ég ekki hafa varann á gagnvart rússneskri kvikmyndagerð.

The Edge fjallar um lestarstjórann Ignat, sem mætir í ofurlítið krummaskuð í Síberíu eftir lok seinna stríðs í leit að vinnu.  Það kemur í ljós að hann hefur verið sviptur réttindum til lestarstjórnunar vegna alvarlegra mígreniskasta (eða einhvers álíka) en hann er svo mikið hörkutól að honum tekst að kría út eitt stykki eimreið frá staðarhöldurum.  Þegar afglöp í starfi, sem felast í eimreiðakappakstri, leiða til þess að hann missir stjórnunarstöðuna neyðist hann til að leggja í langferð til að hafa uppi á týndri eimreið, og lendir í ýmiss konar vitleysu upp frá því.

Það sem heldur myndinni uppi er persóna Ignat, sem er algjört ólíkindatól, og viðskipti hans við hinar ýmsu aukapersónur myndarinnar.  Maður veit aldrei hvort hann ætlar sér að kýla menn kalda eða þakka þeim fyrir vel unnin störf, og þessi óvissa skapar mest af skemmtun myndarinnar.  Fyrir mig persónulega felst einnig mikill sjarmi í sviðsetningunni.  Kaldir og hrjóstrugir skógar Síberíu eru ekki sérlega vel fallnir til manneldis, og minnir útlit myndarinnar um margt á gullgrafaramyndir frá Bandaríkjunum, sem gerast í Alaska og þaðan af ólífvænlegri stöðum.  Lestarkappakstrarnir eru síðan ágætis skemmtun út af fyrir sig, þó þeir nái aldrei sömu hæðum og í The General, enda ekki beint hægt að gera ráð fyrir því.

Leikararnir í myndinni skila sínu ágætlega, en það er enginn hér sem vinnur leiksigur.  Það sama má í raun segja um alla framleiðsluna, hér er allt á temmilega háu plani en ekkert sem raunverulega sker sig úr hvað varðar gæði.  Boðskapur myndarinnar er sömuleiðis afskaplega „cookie-cutter“ og lyktar af endurnýttu efni.  Það þarf þó ekki endilega að vera slæmt, enda þurfti ekki meira til að gleðja mig en þessi ágætis framleiðsla í kringum týpíska sögu, nema í þetta skiptið með lestum og rússneskum uppgjafarhermönnum á landafylleríi.

Ég hef ekki margt annað um þessa mynd að segja.  Ef þér finnst gaman að horfa á myndir sem fjalla um hörkutól sem finnst fátt skemmtilegra en að móðga fólk og lemja, þá er líklegt að þér þyki þessi í það minnsta skemmtileg.  Þrátt fyrir hrjóstrugt umhverfi og temmilega sorglega atburðarás er myndin sykursæt á sinn hátt, og enginn ætti að ganga út af henni með tárin í augunum.  The Edge er því rússnesk Disney framleiðsla, sem yrði vafalaust bönnuð innan sextán ára vegna atriðis um miðbikið sem minnir mann skemmtilega á Eastern Promises.  Þetta er alls engin snilld, en það er hægt að gera mun verr en að sjá þessa líka ágætis skemmtun.